Η φίλη μου η Άννα που πάντα έχει φοβερές ιδέες και σκαλίζει τα μαγαζιά πριν πάω, δε με άφησε έτσι! Με πήγε σε ένα μεγάλο μαγαζί με είδη συσκευασίας τόσο ωραία, που ήθελα να ρίξω όλα τα πράγματα από τα ράφια στο καλάθι μου. Με πολλή αυτοσυγκράτηση, περιορίστηκα σε μερικές κορδέλες, δαντέλες και κουτιά.
Κι ένα απόγευμα στο σπίτι, μπαίνω στο δωμάτιο και τι να δω, την Άννα με ένα ψαλίδι στο χέρι και γύρω της σφαγή! Έχει κόψει ένα σωρό δαντέλες και υφάσματα που είχε αγοράσει για δείγματα, για να τα δώσει σε μένα... Ράγισε η καρδιά μου που τα είδα όλα τεμαχισμένα και δεν την πρόλαβα στην αρχή της καταστροφής. Τελικά, μετά από κυνηγητό με το τελευταίο ολόκληρο κομμάτι υφάσματος, με έπεισε και τα στρίμωξα κι αυτά στη βαλίτσα μου. Να, μου λέει, αυτή η δαντέλα είναι ότι πρέπει για να ντύσεις την καπελιέρα που αγόρασες.
Ανυπομονώ τώρα να χρησιμοποιήσω όλα αυτά τα υπέροχα υλικά που έφερα μαζί μου, αν και μια φωνή μέσα μου μου λέει να μην τα πειράξω. Είναι τόσο όμορφα να τα βλέπεις


























