Από τη θεία μου, ως γνωστόν, κληρονόμησα ένα σωρό υφάσματα, καθότι μοδίστρα. Είπα λοιπόν, να διαλέξω κάποια πιο σταθερά που θα μπορούσα τα να χρησιμοποιήσω για να ντύσω τα ντοσιέ.
Άνοιξα το... μπαούλο κι άρχισα να ψάχνω ανάμεσα σε ένα σωρό εμπριμέ υφάσματα, κάποιο που να μου αρέσει, έστω και λίγο!
Κοιτώντας αυτά τα εμπριμέ και είναι σαν να βλέπω τις χοντρές κυρίες της Αθήνας τις δεκαετίες '50, '60, '70... σαν τη Σούζι που ράβει η Ρένα Βλαχοπούλου (madame Pelegie), σαν τη μαμά του Βουτσά στις ελληνικές ταινίες. Από την κορυφή ως τα νύχια, εμπριμέ ντεπιές... Κάνω μια προσάθεια να συνδυάσω κάποιο με ένα μονόχρωμο... ή να τα δώ με άλλο μάτι, ίσως λίγο πιο... ethnik...τι να πω... Μετά από ώρα περισυλλογής, τράβηξα από τη στοίβα το πιο συμπαθητικό, που αν το δείς μόνο του, κάτι λέει...
Ξεκίνησα λοιπόν. Ατλακόλ, κόκαλο βιβλιοδεσίας, ψαλίδι
Αυτό που με δυσκόλεψε, είναι το υλικό του ντοσιέ. Είναι πλαστικό και δεν αποροφά καθόλου την κόλλα με αποτέλεσμα να μη στρώνει καλά το υλικό που προσπαθείς να κολλήσεις. Με το ύφασμα είναι πιο εύκολο, αλλά με το χαρτόνι που χρησιμοποίησα στο εσωτερικό, ήταν πιο ζόρικο.
